Meer dan een half jaar zijn ze me beloofd. "je kan ze overal krijgen, en lekker!". Pas na drie dagen vinden we ze in een Aldi-achtste supermarkt. Aan het einde van een dag vol verassingen.

We werden lekker vroeg wakker in ons huisje aan het meer. Ontbijt op het terras in de zon. Met een formidabel uitzicht over het meer. Gisteravond was er tijd voor enkele reparaties, koffie en het opladen van de batterij. Vandaag begint met een stukje fietsen naar Notodden, afhankelijk van hoe laat we daar aankomen, hoe het weer is, maar vooral hoe we de steile klimmetjes hebben verteerd, wacht dan een echte beklimming. Marty's voorband was behoorlijk zacht, die hebben we bij een lokaal tankstation op druk gebracht later op de dag moesten we dat nog een keer overdoen. Eens kijken hoe die zich houdt Het prachtige weer hield aan tot ver in de middag. Aan de rand van een meertje hebben we wat meegebrachte etenswaren genuttigd. Een klein weggetje volgen is de moeite waard, alleen niet noodzakelijkerwijs van verkeer gespeend. Het nodige zeer zwaar vrachtverkeer, beladen met bomen of houthakkers dingen. De meeste klimmetjes gingen wel ok, maar de laatste kilometers waren zeer zwaar. In een spectaculaire en zeer snelle afdaling in de regen naar Notodden hielden we geruime tijd de auto's achter ons. Het was dus gaan regenen, wat voor het klimmen wel lekker was, maar voor de afdalingen minder. In Notodden hielden we het dan ook voor gezien. Na dik 80 km en regen was het mooi geweest. Wel mooi op tijd, eind van de middag. Vlak voor de weg de startbaan van het lokale vliegveld overstak, jawel met "spoor"bomen en geluidssignalen en al, lag de camping. De enige in de wijde omtrek. Wachtend op de camping baas zagen we één vliegtuig landden en twee opstijgen, waardoor elke keer de brandweer een positie moest innemen vlak bij de wegovergang. Ik hoop dat dit niet net zo frequent gebeurd als bij een spoor, want dan kunnen we wel eens regelmatig gewekt worden. Onze hytte (ja weer eentje, alles is nat en er is nog veel meer regen voorspeld ook voor morgen) ligt op nog geen 50 meter van diezelfde startbaan. Verder is de camping niet veel. Een korte wandeling, over de startbaan!, bracht ons bij de Aldi-achtige supermarkt. Maar voor we de rotonde konden oversteken kwam er een Mercedes stationcar aan gescheurd die met gillende banden de gehele rotonde rond drifte, en al driftend zijn weg vervolgde. Werkelijk pal voor ons. We schrokken ons een slag in de ronde.

Zo en nu een waar mirakel. Marty heeft zijn skullebolle al op, En dat terwijl we net gegeten hebben.

En ohja, voor op brood bij het ontbijt hebben we bananenpasta gescoord. 

Posted with Blogsy

Zondag, eerste Pinksterdag, stond de vlucht voor 9:45, dus dat betekende vroeg op. Ruim op tijd de bagage inchecken, want je weet het maar nooit. En inderdaad, één van de fietsdozen was te zwaar. Maar het begon eigenlijk al met het nemen van een foto van de KLM medewerkster, die, terecht natuurlijk, bitchte dat zij niet wilde dat er een foto genomen werd. Even later gevolgd door het verzoek de gemaakte foto van het toestel te verwijderen. Dat zette een beetje de stemming. De fietstassen waren mooi onder gewicht, maar Marty's fiets, met daarop gebonden de stoeltjes en de tentstokken, was 2 kg te zwaar. En dat mochten we niet compenseren met het ondergewicht van de tassen. Dus, er zat niets anders op dan de zo zorgvuldig dichtgemaakte doos openmaken en de tas eruit nemen. Die mocht dan weer wel mee in het ruim, maar aangemerkt als handbagage. Vreemd. Enfin, de man van de odd lugage had zo 's morgens vroeg zijn goede humeur niet thuis gelaten, hij beloofde de fietsen zelf nog even te testen op de hellingbaan beneden. Dat alles nam dus nog een beetje tijd in beslag, de meegekomen familie drentelde gewoon mee heen en weer.

Vanuit het vliegtuig konden we mooi zien hoe de fietsen in het ruim werden geladen, recht onder ons. We mochten er alleen van de beladingsmedewerker geen foto van maken. Bang dat is op één of andere social media zichzelf terug zou vinden waarschijnlijk.

De vlucht verliep verder vlekkeloos, wat turbulentie die ons de koffie deed vasthouden boven het gangpaden plaats van boven onze benen.

Na aankomst in Kristiansand werden de dozen met de fietsen bijna gelijk met ons de aankomstruimte ingeschoven. Mooi op tijd, we moesten alleen nog even wachten op de tassen. Het karretje met de fietsen kon niet door de gang bij de douane, die moesten we één voor één over de grond slepen. De douanebeambte, die uit interesse vroeg wat er in de dozen zat, paste zolang op onze andere bagage. Hij hielp zelfs Marty met het door de douane dragen van zijn bagage. Later, toen wij buiten in het zonnetje de fietsen aan het monteren waren, kwam hij terug met zijn hond. Onze vraag wat te doen met de dozen beantwoordde hij door een hoekje te wijzen waar we die kwijt konden.

We constateerden wat stootschade. De Garminhouder van mijn fiets was gebroken, maar gelukkig bleef de navigator wel gewoon zitten. Tegen enen gingen we op pad. Prachtig weer. 20 tot 25 graden. misschien wel een beetje te warm. Een prachtige eerste rit ook. Veel langs een rivier, voortdurend stroompjes en watervalletjes die daarin uitkwamen. En dat koude water zorgde dan onderweg voor de nodige verkoeling, want we raakten behoorlijk verhit.

Onderweg zijn we nog aangesproken door een man die uit tegenovergestelde richting kwam aanfietsen. Hij moest ons spreken, hij was namelijk ook een fietsenthousiasteling. Ooit een keer van Hanoi naar Saigon gereden, maar wel met een volgauto met bagage. Midden op de doorgaande weg vertelde hij ons dat allemaal. Ook kregen we nog een paar tips waar wel en waar niet langs te gaan.

De dorpen waar we onderweg doorkwamen waren meest uitgestorven. Soms waren de bewoners in de tuin, in badpak, zonnend of kinderen besproeiend. Zo warm was het. Het ontlokte mij de veronderstelling dat de Noren geluk hadden. Zomer viel dit jaar op een zondag, en dan nog op pinkster zondag.

Het fietsen ging zelfs zo lekker en het weer zat zo mee dat we in dat middagje even dik 80 km hebben weggestampt. In Amli vonden we een camping op een pracht locatie. De camping zelf was alleen niet geweldig. Een bevestiging dat natuurcamping eigenlijk alleen wil zeggen "er is niks anders, geen enkele faciliteit". Geen receptie open, alleen maar campers met 50-60 plussers. Vreemd genoeg géén kinderen, geen tieners, geen jonge mensen. Wel een grote tent waarin een paar uur later het feest zou losbarsten.

Zodra wij de tent hadden staan stak er een onwaarschijnlijke harde wind op. In de verte zagen we al een regenboog. En zodra we gedoucht en gegeten hadden brak de hemel open. En volgens mij heeft het de hele nacht gestormd en geregend. En zaten alle andere campinggasten in de grote tent te drinken en te zingen onder begeleiding van een accordeon. Wij, wij sliepen de slaap der onschuldigen.

Maandag waren we er niet vroeg bij. Heerlijk geslapen, geen last van wind of feest gehad. Half elf hadden we ingepakt en konden we op weg. Nog altijd geen receptie open. Dan maar zo op pad. Al na enkele kilometers hebben we regenjassen te voorschijn gehaald en die de rest van de dag aan gehad. Wat een verschil met de dag ervoor. In temperatuur en in vochtigheid. Tweede pinksterdag dus nog steeds geen winkel open. Wel een benzinestation die hamburgers en nuggetts klaarmaakte. Lekker met een bak koffie. Veel geklommen, zelfs de eerste soort van pas. Tot 550 meter, in één lange rechte weg, over bijna 5 km. Dat was even afzien, maar ook een training voor de bergen die de komende dagen gaan komen. In de stromende regen viel dat niet mee. Op de top zijn we zo verstandig geweest ook de regenbroek en de overschoenen aan te trekken, want de rest van de dagrit was zeiknat. de eerste sneeuw diende zich daar ook al aan, langs de weg eerst, en later op een skihelling waar we voorbij kwamen.

Aan het eind van de middag, na zo'n 80 km zijn we een overnachting gaan zoeken. En een hytte had de voorkeur. Even alles drogen, warm worden, lekker douchen, eten koken. Op weg naar een camping, een km of 6 weg van de route, kwamen we een bordje tegen. Bijna 2 km over een rottig grindpad bracht ons bij een soort van kinderboerderij. Lama's, geiten, eenden, allerlei dieren, zelfs een springkasteel. Maar ook een hytte. We moesten wel eerst iemand bellen, die vervolgens de vrouw des huizen wakker belde, maar toen konden we ook een super hytte betrekken. Duur, maar het waard. Een adres om te onthouden. Een kalmte, boven het water zwevend bijna. Eigen terras, prima keuken, douche, alles. We konden onze fiets kleding even afspoelen, bij komen, blog schrijven, heerlijk. En dat alles met een uitzicht, werkelijk schitterend.

Toch een paar probleempjes ook gevonden. Mijn laadconverter werkt niet meer. Waarschijnlijk vocht ingekomen en kortsluiting gemaakt. Is niks aan te doen, al gaan we er wel een keer op een rustdag naar kijken. Ook ondervinden we beiden last van schakelmissers. Marty voornamelijk aan zijn voorkant, mijn achterderailleur slaat soms een kamrad over. Eigenlijk alleen irritant als je in de overgang van of naar het klimmen bent. Ook dat kijken we nog even aan, en zullen we op een rustiger dag eens onder handen nemen.

Algemene observaties: Noren verstaan wel Engels maar hebben moeite de juiste woorden te vinden om iets terug te zeggen. Zal wel iets te maken hebben met televisie in originele taal, maar te weinig oefening in het zelf spreken. Verder zijn de wegen heel rustig. Zelfs op de hoofdweg die wij deels reden komt er nauwelijks verkeer achterop. Eind van de tweede dag leek het wat drukker te worden, veel auto's met een bootaanhanger. Terug van een lang weekend? Daarbij zijn ze zeer behoedzaam. Blijven achter je hangen als het zicht onvoldoende is om je met overzicht in te kunnen halen. Ondanks dat er bijna nooit wat aankomt. En wat een mooi land is dit. Werkelijk adembenemend mooi. Ruig afgewisseld met lieflijk. Veel water, bossen, maar wel alles behoorlijk drassig. En dan die stilte. Bijna oorverdovend.

Posted with Blogsy

My Travel Blogs